Jack Swinkels op de limiet tijdens dag 2 Formule Ford test

Ik heb gisteravond en vanochtend gewerkt aan een ‘mental image’ van het perfecte remmen. In mijn brein programmeer ik een zo natuurgetrouw mogelijk filmpje van de gewenste actie. Ik zie, hoor en voel de auto tot in de kleinst mogelijke details. En ik zie mezelf perfect remmen, ik voel hoe hard ik het pedaal indruk, ik zie de neus van de auto duiken, ik voel me in de riemen hangen en ik hoor de banden die alle grip leveren die ze maar kunnen vinden. Hoe beter dit filmpje in mijn hoofd zit, hoe groter de kans op een perfecte uitvoering op het circuit. Het betaalt zich uit: meteen rem ik al bijna zoals ik het wil. Ik ben me bewust van wat ik doe en wat het resultaat is. Zo kan ik nog sneller naar de limiet toe werken. Af en toe vraag ik teveel van de oude banden op de koude baan: een blokkerend binnenvoorwiel is het gevolg. Maar die overschrijdingen worden snel minder. Het uit zich in de resultaten: ik ben direct ruim twee seconden sneller dan gisteren! Voorafgaande aan de laatste pre-lunch stint, neem ik extra tijd om mijn mental images te perfectioneren. De klok blijft vervolgens staan op 1:50.2. Dat is ruim twee sconden sneller dan gisteren: het broodje kroket smaakt er nóg lekkerder door.



Bij de data analyse met Melroy Heemskerk, komen we tot de conclusie dat ik met hogere toerentallen moet werken: later opschakelen en eerder terugschakelen. Doel stellen, ‘mental image’ maken en de baan op. Dwing mezelf om me heel bewust te zijn van wat er om me heen gebeurd. Met ‘nieuwe’ ervaren banden, een goed werkende remtechniek (nog behoorlijk nieuw) en een nieuwe schakeltechniek gaat het weer sneller: 1:49.2. Ook het nu consistent rijden van de ideale formule auto lijnen (jawel: anders dan toerwagen lijnen), helpt eraan mee dat ik constant lage 49-ers kan rijden. Natuurlijk zitten er nog steeds “momentjes” tussen, want ik blijf zoeken naar de grens.